Museum Voorschoten

Museum Voorschoten

In het hart van Voorschoten

Grote zaal

Tentoonstellingen in de Grote Zaal

Zilverschoon

5 oktober2019  t/m 26 januari 2020.

Altijd heeft zilver tot de verbeelding gesproken, als betaalmiddel maar vooral als versiering. Daar waar goud de zon vertegenwoordigt, wordt zilver in verband gebracht met het zachte licht van de maan. Eenvoudig te bewerken, roestvrij, harder dan goud en schitterend bij polijsten maakt zilver een geliefd materiaal voor allerlei voorwerpen. Onder andere armbanden, jardinières, serviezen en kaasduimen werden vervaardigd in de Zilverfabriek van Voorschoten, de trots van het dorp sinds de vestiging van 1858. Zelfs de sluiting in 1984 heeft hierin geen verandering gebrach

De medewerkers die bij de vestiging van de Zilverfabriek in 1858 meeverhuisden, waren alleen mannen. Van vrouwen blijkt niets. Met de industriële revolutie vanaf 1850 kwam ook in Nederland de vraag op of vrouwen wel fabrieksarbeid konden verrichten.

In 1866 werkten er vier (!) vrouwen in de Zilverfabriek, van de honderd werknemers.Zij verdienden aanmerkelijk minder dan de mannen. Waar een volleerde werknemer tot 15 gulden ontving, kreeg een vrouw maximaal een weekloon van 9 gulden. Dat was niet uniek voor de Zilverfabriek. Dat was ook logisch: zij waren ongehuwd, weinig ervaren én geen kostwinner. Vrouwen werkten totdat ze ging trouwen. Daarna namen ze ontslag of werden ontslagen. Het idee daarachter was dat een werkende vrouw anders de plaats van een kostwinner bezet hield. Alleen ongehuwde vrouwen bleven langer aan het werk. 

Tussen 1900 en 1960 blijft de deelname van vrouwen aan het arbeidsproces steken rond 20%. Toch zocht de Zilverfabriek in 1929 naar meisjes die opgeleid wilden worden tot bruineuses.
De bruineerafdeling, waar hoogglans afwerking werd aangebracht op het zilver, had later zelfs een vrouwelijke cheffin.

En al in 1927 werd Christa Ehrlich, de vrouw die zou uitgroeien tot de bekendste ontwerpster van Van Kempen en Begeer, uitgenodigd om in Voorschoten te komen werken!

Naast de medewerksters van de Zilverfabriek besteden we in deze tentoonstelling aandacht aan de dames die de clientèle vormden van de Zilverfabriek en aan de bijbehorende etiquette.

Want als je niet wist waar alle onderdelen van de zilveren cassette voor bedoeld waren, viel je als dame van stand toch van je voetstuk.

Deze tentoonstelling is tot stand gekomen in samenwerking met het Nederlands Zilvermuseum Schoonhoven. Uit hun enorme collectie zilveren objecten van Van Kempen & Begeer, konden we diverse prachtige objecten lenen.

(foto’s Rob Glastra Fotografie)

Dorp in oorlogstijd

1 februari 2020  t/m 31 mei 2020.

Deze tentoonstelling is gewijd aan de herinneringen van Voorschotenaren. Verhalen en tastbare herinneringen. Van gewone mensen die te maken kregen met een ongewone situatie: een bezet dorp. Een situatie die al 75 jaar achter ons ligt.
Hun verhalen zijn persoonlijk en dus gekleurd. In deze tentoonstelling respecteren we de herinneringen. Sommige verhalen zullen overeenkomen met de geschiedschrijving. Andere niet. Dat maakt de herinnering niet minder waardevol. Herinneringen worden gevormd door persoonlijke beleving en door levensovertuiging, leeftijd en achtergrond en verschillen daardoor.
Natuurlijk hebben we de boeken die verschenen zijn over de oorlog als bron gebruikt. Het grondige onderzoek van Ruud Braggaar, die nauwkeurig verslag heeft gedaan over Voorschoten in de Tweede Wereldoorlog. Daarnaast zijn er publicaties van onder andere Leo van der Bijl en Joop Peeters. Een paar jaar terug kwam Oorlogsbrieven uit, een bloemlezing uit een briefwisseling gevonden bij opa op zolder.

Deze informatie is verwerkt in de panelen, waarmee een chronologisch beeld van de oorlog gegeven wordt. Dit is aangevuld met de persoonlijke verhalen en foto’s die we ontvingen na oproepen in de media. Van foto’s van de mobilisatie tot verhalen die ooggetuigen op papier hadden gezet. Van de schrik van de eerste oorlogsdagen tot zorgen over de voedselvoorziening tot de vreugde over voedseldroppings en de bevrijding.

De herinneringen van Voorschotenaren, uitgebracht in 2005, zijn gebruikt voor de quotes die u in de tentoonstelling terugvindt.
Veel publicaties komen uit onze eigen Museum collectie, bijeengebracht door de familie Rietmulder.
Persoonlijke papieren zijn afkomstig van particuliere schenkers en bruikleners. Daarnaast ziet u materialen van verzamelaars. Van modelvliegtuigen en persoonsbewijzen, tot voedselbonnen, ingemaakte bloembollen, en heel veel pro-en anti-Duitse publicaties.
Museum Voorschoten beweert niet hét volledige verhaal te vertellen, als dat al mogelijk zou zijn. Ook wil het Museum geen oordeel vellen over handelen of nalaten van wie dan ook.
Doel van deze tentoonstelling is de herinneringen aan de periode, waarin men moest zien te overleven in moeilijke omstandigheden, levend te houden. Deze mogen niet verloren gaan. Als we daaraan kunnen bijdragen, is deze tentoonstelling wat ons betreft geslaagd.

In de Grote Zaal heeft het museum twee of drie maal per jaar een uitgebreide tentoonstelling. Onderwerpen voor de tentoonstelling worden door het bestuur en de tentoonstellingsgroep vastgesteld. Heeft u als bezoeker ideeën of voorstellen gebruik dan ons contactformulier. Klik HIER voor het contactformulier.